Wat is het verschil tussen een BABS en een ritueelbegeleider bij een huwelijk? Een goede vraag, die ik zo genuanceerd mogelijk wil beantwoorden zonder al die fantastische BABSen te kort te doen. Een BABS, oftewel buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand, is allereerst een dienaar van de wet (net als de abs, de ‘gewone’ ambtenaar burgerlijke stand). Hij of zij werkt voor de gemeente en heeft zich gespecialiseerd in het voltrekken van huwelijken. De BABS is benoemd door de gemeente waar zij/hij werkzaam is en beëdigd door de rechtbank. Het wettelijk huwelijk mag geen religieuze handelingen bevatten en moet voldoen aan specifieke richtlijnen. Een zelfstandig trouwambtenaar is een BABS met een eigen onderneming die huwelijken mag voltrekken bij andere gemeenten dan de eigen. Bij een BABS mag je persoonlijke en emotionele speech verwachten over jullie liefdesverhaal. Als dat bij je past, prima! Maar wat is nu het verschil met een ritueelbegeleider? Om dat uit te leggen, wil ik je eer

Past een handvasten-ritueel bij jullie trouwceremonie? Handvasten is een ritueel met Keltische achtergronden, dat nog steeds veel gedaan wordt in Angelsaksische landen. 'Tying the knot' of 'handfasting' noemen zij het. Het wordt gebruikt in een trouwceremonie. De handen van het bruidspaar worden letterlijk verbonden doordat er een lint omheen wordt geslagen. Het symboliseert de verbinding die zij met elkaar aangaan. Samen met het ja-woord is dit het hoogtepunt van de ceremonie. Je hoeft geen traditionele Schot, druïde of wicca te zijn om een handvasten-ritueel te doen. Handvasten kun je gebruiken voor ieder eigentijds relatie-ritueel. Je hoeft niet voor de wet te trouwen om wel echt voor elkaar te kiezen. Verbind je je voor een jaar-en-één-dag, voor zolang de liefde duurt, voor dit leven, of op zielsniveau? Het past goed bij nieuwe relatievormen, zoals LAT of een patchworkgezin. Of om na 25 jaar huwelijk opnieuw Ja! tegen elkaar te zeggen. Het belangrijkste is dat het bij jullie past e

Handvasten is een ritueel met Keltische achtergronden, dat nog steeds veel gedaan wordt in Angelsaksische landen. 'Tying the knot' of 'handfasting' noemen zij het. De handen van het bruidspaar worden letterlijk verbonden doordat er een lint omheen wordt geslagen. Dit staat symbool voor de verbinding die zij met elkaar aangaan. Je kunt hier geheel je eigen draai aan geven om dit passend te maken bij hoe jij jouw relatie wilt vieren. In deze vlog vertel ik hoe je dit kunt toepassen in jouw trouwceremonie. Bijvoorbeeld welke variaties er zijn om het lint te knopen of te wikkelen. En waar je nog meer aan kunt denken om het nóg eigener te maken.

Je verbinden met iemand is een heel bijzonder moment in een mensenleven. Wil je de huwelijksceremonie nog persoonlijker maken, schrijf dan je eigen persoonlijke trouwbelofte of gelofte. Zo maak je het moment van verbinden nog bewuster mee, en zeg je met eigen woorden ‘Ja’. Een gelofte is jouw persoonlijke intentie over jouw rol in dit huwelijk, zo concreet mogelijk verwoordt. Wat wil jij erin stoppen? Het helpt je bewust te worden van wat het huwelijk voor jou betekent. Want wat beloof je elkaar nu echt? Wat betekent hij of zij voor jou? Waarom wil je oud worden met deze persoon en waarom wil je diegene gelukkig maken? Het schrijven van een eigen trouwbelofte is een hele uitdaging, daarom wil ik je zeven tips geven, om er een echt ‘wauw-moment’ van te maken. 1: afstemmen: ALLEBEI OF NIET Wel of niet je eigen trouwbelofte schrijven, is iets waar je het echt samen over eens moet zijn. Dit doe je of allebei wel, of allebei niet. Ook al lijkt het je superromantisch en heb je al leuke ideeë