Wat is het verschil tussen een BABS en een ritueelbegeleider bij een huwelijk? Een goede vraag, die ik zo genuanceerd mogelijk wil beantwoorden zonder al die fantastische BABSen te kort te doen. Een BABS, oftewel buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand, is allereerst een dienaar van de wet (net als de abs, de ‘gewone’ ambtenaar burgerlijke stand). Hij of zij werkt voor de gemeente en heeft zich gespecialiseerd in het voltrekken van huwelijken. De BABS is benoemd door de gemeente waar zij/hij werkzaam is en beëdigd door de rechtbank. Het wettelijk huwelijk mag geen religieuze handelingen bevatten en moet voldoen aan specifieke richtlijnen. Een zelfstandig trouwambtenaar is een BABS met een eigen onderneming die huwelijken mag voltrekken bij andere gemeenten dan de eigen. Bij een BABS mag je persoonlijke en emotionele speech verwachten over jullie liefdesverhaal. Als dat bij je past, prima! Maar wat is nu het verschil met een ritueelbegeleider? Om dat uit te leggen, wil ik je eer

Past een handvasten-ritueel bij jullie trouwceremonie? Handvasten is een ritueel met Keltische achtergronden, dat nog steeds veel gedaan wordt in Angelsaksische landen. 'Tying the knot' of 'handfasting' noemen zij het. Het wordt gebruikt in een trouwceremonie. De handen van het bruidspaar worden letterlijk verbonden doordat er een lint omheen wordt geslagen. Het symboliseert de verbinding die zij met elkaar aangaan. Samen met het ja-woord is dit het hoogtepunt van de ceremonie. Je hoeft geen traditionele Schot, druïde of wicca te zijn om een handvasten-ritueel te doen. Handvasten kun je gebruiken voor ieder eigentijds relatie-ritueel. Je hoeft niet voor de wet te trouwen om wel echt voor elkaar te kiezen. Verbind je je voor een jaar-en-één-dag, voor zolang de liefde duurt, voor dit leven, of op zielsniveau? Het past goed bij nieuwe relatievormen, zoals LAT of een patchworkgezin. Of om na 25 jaar huwelijk opnieuw Ja! tegen elkaar te zeggen. Het belangrijkste is dat het bij jullie past e

In onderstaande video neem ik je mee in een midwinter lichtritueel. Hiermee kun je samen met jouw geliefden op 22 december, de langste nacht, ookwel Yule of Joel genoemd in de Keltische traditie, een bijzonder ritueel vieren. Ook tijdens de kerst als jullie samen zijn is een geschikt moment. Een moment van bezinning tussen hoofdgerecht en toetje. Zelfs als je niet allemaal samen kunt zijn maar wel via videobellen verbinding met elkaar hebt, kun je dit ritueel doen. De afgelopen jaren heb ik met vrienden en familie de langste nacht met midwinter gevierd met dit lichtritueel. Nu deel ik dat dus ook graag met jou. Het gaat over stil staan, delen en dankbaarheid. Ook de meest down-to-earth aanwezigen, die met een beetje aandrang schoorvoetend meededen, waren uiteindelijk toch geraakt. Duur: 10-20 minuten Locatie: thuis, zorg dat het verder stil en rustig is. Benodigdheden voor dit midwinter lichtjes ritueel: één grote stompkaars lucifers evenveel kleine kaarsjes als dat er deelnemers zijn

Wat was het een feestje, dit trouwritueel van Elly en Jean op wel een heel bijzondere plek: een eilandje op de Loosdrechtse plassen. In de ochtend van 24 mei bracht hun boot ‘Eigen Wijze’ bruidspaar en gasten van de kade over de glinsterende golven naar deze besloten plek omringd door water. Water dat ook symbool stond voor hun relatie. ‘Dit trouwritueel is geen nieuw begin, maar een bevestiging van alles wat je voelt voor de ander, om dat te bekrachtigen en te delen met de mensen om je heen, en vanuit daar met de wereld. Om met jullie liefde de wereld mooier te maken. Als een steentje dat je in het water gooit, en dat steeds grotere kringen vormt en alles om zich heen doet meebewegen.’ Onderdeel van hun trouwceremonie was een waterritueel. Beiden hadden een karaf met water, bij hem waren enkele peperbolletjes toegevoegd, in haar water dreven kruiden als salie en rozemarijn. Hun persoonlijke ingrediënten to spice it up. Nadat zij hun waters in één schaal goten, net zoals hun levens sam

Een brok in mijn keel van ontroering. Vochtige ogen. Of het de stacato woorden zijn van de Italiaanse pastoor, voor mij onverstaanbaar, betwijfel ik. Maar diep geraakt ben ik. Tijdens onze vakantie in regio Ligurïe dwaal ik op zondagmiddag door het historische centrum van Albenga. Ik hou daarvan, ronddwalen, kijken waar ik terecht kom. Nu voert de slentering naar een steegje naast de kathedraal, een trapje omlaag waar een groep mensen voor de ingang van een oud 10-hoekig gebouw staat. Ik twijfel, ga ik tussen deze bijelkaar horende mensen staan, allen netjes gekleed? Mijn man overtuigt me dat ik zo’n kans niet vaak krijg, dus ik daal de treden af. De ingang geeft zicht op de binnenkant van een eeuwenoude kapel, met in het midden de overblijfselen van een stenen waterput. Een pastoor stelt doopvragen aan de aanwezigen. De galm van de unanieme antwoorden vult de ronde ruimte. Oude rituelen. De geloften, het doopwater dat drievoudig over het voorhoofd van het kindje wordt gegoten, het aan

Hoe betrek je je gezinsleden in een trouwceremonie? Zeker in een samengesteld gezin met kinderen uit een eerdere relatie is dat een uitdaging.