Wat is het verschil tussen een BABS en een ritueelbegeleider bij een huwelijk? Een goede vraag, die ik zo genuanceerd mogelijk wil beantwoorden zonder al die fantastische BABSen te kort te doen. Een BABS, oftewel buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand, is allereerst een dienaar van de wet (net als de abs, de ‘gewone’ ambtenaar burgerlijke stand). Hij of zij werkt voor de gemeente en heeft zich gespecialiseerd in het voltrekken van huwelijken. De BABS is benoemd door de gemeente waar zij/hij werkzaam is en beëdigd door de rechtbank. Het wettelijk huwelijk mag geen religieuze handelingen bevatten en moet voldoen aan specifieke richtlijnen. Een zelfstandig trouwambtenaar is een BABS met een eigen onderneming die huwelijken mag voltrekken bij andere gemeenten dan de eigen. Bij een BABS mag je persoonlijke en emotionele speech verwachten over jullie liefdesverhaal. Als dat bij je past, prima! Maar wat is nu het verschil met een ritueelbegeleider? Om dat uit te leggen, wil ik je eer

Past een handvasten-ritueel bij jullie trouwceremonie? Handvasten is een ritueel met Keltische achtergronden, dat nog steeds veel gedaan wordt in Angelsaksische landen. 'Tying the knot' of 'handfasting' noemen zij het. Het wordt gebruikt in een trouwceremonie. De handen van het bruidspaar worden letterlijk verbonden doordat er een lint omheen wordt geslagen. Het symboliseert de verbinding die zij met elkaar aangaan. Samen met het ja-woord is dit het hoogtepunt van de ceremonie. Je hoeft geen traditionele Schot, druïde of wicca te zijn om een handvasten-ritueel te doen. Handvasten kun je gebruiken voor ieder eigentijds relatie-ritueel. Je hoeft niet voor de wet te trouwen om wel echt voor elkaar te kiezen. Verbind je je voor een jaar-en-één-dag, voor zolang de liefde duurt, voor dit leven, of op zielsniveau? Het past goed bij nieuwe relatievormen, zoals LAT of een patchworkgezin. Of om na 25 jaar huwelijk opnieuw Ja! tegen elkaar te zeggen. Het belangrijkste is dat het bij jullie past e

Handvasten is een ritueel met Keltische achtergronden, dat nog steeds veel gedaan wordt in Angelsaksische landen. 'Tying the knot' of 'handfasting' noemen zij het. De handen van het bruidspaar worden letterlijk verbonden doordat er een lint omheen wordt geslagen. Dit staat symbool voor de verbinding die zij met elkaar aangaan. Je kunt hier geheel je eigen draai aan geven om dit passend te maken bij hoe jij jouw relatie wilt vieren. In deze vlog vertel ik hoe je dit kunt toepassen in jouw trouwceremonie. Bijvoorbeeld welke variaties er zijn om het lint te knopen of te wikkelen. En waar je nog meer aan kunt denken om het nóg eigener te maken.

Wat was het een feestje, dit trouwritueel van Elly en Jean op wel een heel bijzondere plek: een eilandje op de Loosdrechtse plassen. In de ochtend van 24 mei bracht hun boot ‘Eigen Wijze’ bruidspaar en gasten van de kade over de glinsterende golven naar deze besloten plek omringd door water. Water dat ook symbool stond voor hun relatie. ‘Dit trouwritueel is geen nieuw begin, maar een bevestiging van alles wat je voelt voor de ander, om dat te bekrachtigen en te delen met de mensen om je heen, en vanuit daar met de wereld. Om met jullie liefde de wereld mooier te maken. Als een steentje dat je in het water gooit, en dat steeds grotere kringen vormt en alles om zich heen doet meebewegen.’ Onderdeel van hun trouwceremonie was een waterritueel. Beiden hadden een karaf met water, bij hem waren enkele peperbolletjes toegevoegd, in haar water dreven kruiden als salie en rozemarijn. Hun persoonlijke ingrediënten to spice it up. Nadat zij hun waters in één schaal goten, net zoals hun levens sam

Hoe betrek je je gezinsleden in een trouwceremonie? Zeker in een samengesteld gezin met kinderen uit een eerdere relatie is dat een uitdaging.

Als ik toen wist wat ik nu weet… Ik was 33 toen ik trouwde met mijn liefste. Een jaar waarin vanalles gebeurde. Ik wist al dat dit de man was met wie ik mijn leven wilde delen. Het overlijden van mijn vader maakte me er destemeer van bewust hoe fijn het is om me verbonden te voelen met de mensen om me heen. Verder had ik nooit zo nagedacht over het huwelijk en over wat ik belangrijk zou vinden bij een bruiloft. Met het beperkte referentiekader wat ik had, was ik heel blij met de trouwambtenaar die ons huwde. Het werd een mooie ceremonie, met onze lieve familie en vrienden om ons heen, een klein ritueel om mijn vader te gedenken, ruimte voor onze persoonlijke geloften, ontroerende muziek en mijn lieve zussen als getuige. In de woorden van de ambtenaar zat humor en symboliek. Maar was het ook krachtig? Met wat ik nu weet, realiseer ik mij dat ik een samenhang miste. De symboliek was niet onze keuze. Op zich waren de metaforen mooi, en ja, we werken allebei bij een bedrijf dat rollercoast